Angie

Vandaag op mijn kleindochter van nu alweer bijna acht maanden gepast. Vanmorgen kwart over acht stond ik onderaan de trap bij mijn dochter om op haar JulieJanne te passen. Meestal heeft Roos haar in de armen en kijken zij van grote hoogte naar beneden om mij onder luid gekir en gelach te ontvangen ooomaaaa oma ( ja wrijf het er maar in denk ik dan). Vanmorgen ging het er rustiger aan toe, niemand boven aan de trap. In de keuken aangekomen stond daar mijn dochter die naar haar dochter in de kinderstoel keek met een blik van, ik wil niet weg. Nog snel een koffie verkeerd met een boterham, toch nog maar een slokje borstvoeding voor JJtje die deze week eerst koorts had en daarna ook nog een avond ondertemperatuur. Het valt ook niet mee om zomaar ineens moeder te zijn. Leg jij haar maar in haar bedje ik moet nu gauw gaan. Schone luier, beetje zingen en spelen op de commode en veel lachen... ik leg haar in de slaapzak en doe langzaam de rits van boven naar beneden dicht, dag voetje, kusje op het ene voetje, dag andere voetje, ook een kusje mmmmmmm wat een lieve voetjes gaan jullie maar lekker slapen, dag handjes, neusje, oogjes, mondje. Speeldoosje van Opa aan, kroel tegen je wangetje en slapen maar. Het is nog maar kwart voor negen in de ochtend en ik denk aan de vier manden strijk met een grote kop erop. Ik ga mijn hard werkende dochter verrassen, met een beetje geluk red ik het om deze klus te klaren voor mijn JJtje weer aan haar fruithapje toe is. Mijn gedachten gaan terug naar de strijkmanden van toen de moeder van mijn kleindochter acht maanden was en al een zus had van bijna vier jaar. Vol liefde streel ik de rompertjes, jurkjes enz. nog eens na met mijn handen, maak stapeltjes en schuif ze in de lengte en in de breedte tot er een prachtige compositie aan schoon gestreken babykleertjes ligt. Aangekomen bij de derde mand doe ik hetzelfde bij de kleren van mijn dochter, maak combinaties van truien, rokjes en etaleer het op haar bed. Nog een mand met wat spullen van de vader van JJtje, hij krijgt ook nog een klein stukje op het bed. Inmiddels dik twee uur later hoor ik gebrabbel uit het kamertje naast me, de laatste mand die met veel sokken laat ik voor wat het is, zo leuk is het nou ook weer niet om die krengen bij elkaar te zoeken en tot slot tot de ontdekking te komen dat er de nodige verslonden zijn door de wasmachine, dit heb ik mezelf altijd voorgehouden. Ik ga naar Julietje en na een gezoen van jewelste op haar gezond blozende koppie gaat de rits van haar slaapzak heel langzaam van beneden naar boven weer open...waar is je voetje??? O daar is je voetje mmmmmm wat een lekker voetje met teentjes...kijk nog een voetje. Deze oma (kom ik nog op terug) voelt het geluk door haar meridianen (en dat wat bewezen is) stromen. We gaan naar beneden daar wacht het fruithapje, Julie hapt en eet alsof ze nooit anders gedaan heeft. Ik leg haar in de box en ren naar boven om de mand met sokken te halen want het MOET af. Roos belt om te zeggen dat ze later komt, het is druk op de praktijk, geef haar maar vast een flesje. Terwijl de fles aan het verwarmen is loop ik met JJtje naar de radio en fluister in haar oortje zullen we eens kijken of er misschien een mooi liedje is zodat we kunnen dansen? Er is een soort van "men vraagt en wij draaien" programma, tot mijn grote verbazing hoor ik dat iemand Angie van the Rolling Stones aanvraagt, oma wordt weer 18, kunnen mijn meridianen en al dat wat bewezen is dit geluk nog wel aan??? Eén van mijn lievelingsnummers van the Stones, ik was een grote fan moet je weten. Met mijn kleindochter in mijn armen dansen wij voor de spiegel op Angie, heel rustig en we lachen naar elkaar en naar onszelf als we in de spiegel kijken, ik fluister het liedje mee in haar oortje, Julietje draait haar gezichtje naar me toe en geniet net zo als ik. Na Angie heb ik de radio uitgezet en gezegd dat de volgende keer er vast weer een mooi oud nummer van oma op de radio komt, nu het flesje nog. Met haar grote gitzwarte ogen kijkt ze me aan en terwijl ze rustig drinkt slaat ze zachtjes met haar rechter handje ze tegen mijn mond en wang op zo'n dromerige manier. We genieten zo met z'n tweetjes en houden heel veel van elkaar. De hond doet zijn ogen open en met gespitste oren rent hij naar de trap, ik hoor de voetstappen van mijn dochter zij komt moe naar ons toegelopen en krijgt een grote lieve lach van haar dochter. Ik heb geen tijd meer om een kopje koffie met haar te drinken en dit alles te vertellen misschien is het zo beter. Toch ook wel een beetje verkreukeld haast ik me naar huis. Ik ren naar de badkamer om me op te tutten zodat ik weer aan mijn werk kan. Een half uur later doe ik open voor mijn eerste cliënt, terwijl ze in de stoel ligt en ik haar aanraak met mijn magische handen (http://www.juliejanne.blogspot.com/) vertel ik haar dit verhaal in het kort. En dit zal jouw kleindochter zich altijd herinneren zei deze vrouw, grootmoeder van 12 kleinkinderen.

5 december

Dit is mijn verhaaltje over Sint en Piet, waar ik 7 jaar een heel speciale en innige band mee had.
5 december, het was weer zover, half 7 in de ochtend, buiten donker en guur, binnen, de geur van geroosterd brood, koffie en pepernoten. Met z''n vieren aan de tafel, mijn dochters van 2 en 5 jaar aan hun boterham met als ik me niet vergis Nutella!
De helft van onze ontbijttafel was bestemd voor de grimeer spullen want DE Sint en De Piet kwamen elk jaar bij ons hun toilet maken en ík hielp ze daarbij.
De bel ging, mijn dochters met grote ogen bleven besdeesd op hun stoel zitten, de meneer van de dierenwinkel en zijn vriend, die toevallig Piet heette, kwamen binnen met plastic tassen vol baarden, snorren, petten, pruiken, witte onderjurken, veel rood, groen, paars en blinkend goud waaronder de staf en niet te vergeten een schitterende ring vol met robijnen.
Eerst koffie, dat kon nu nog, als je eenmaal bebaard bent of zwart met een prachtig gevormde rode Pieten mond wordt koffie drinken wat lastiger. Eenmaal in aktie ging het van een kloddertje roze hieieier, een beetje wit, een beetje grijs, de baard, snor en tot slot de mijter. Daar was die dan de enige Echte Sinterklaas, de meneer van de dierenwinkel was weg. Nu de enige Echte Pieterbaas nog. De ogen van mijn dochters werden nog groter en hun wangen werden zo rood als de zoete appeltjes uit onze appelboom. De zak werd gevuld met het strooigoed, nog een laatste inspectie ja hoor alles zat er op om en aan. Zo lieten we DE Sint en Piet uit en zagen hoe zij bij de mevrouw van de oudercommisie in de auto stapte.
Het werd nu bijna tijd om de kinderen naar school te brengen, we reden met z'n drietjes naar de kleuterschool om op het plein te wachten todat Sint en Piet zouden arriveren, uit volle borst werd het ene na andere sinterklaasliedje gezongen. Ik werd nu ook overvallen door een mengeling van schoolreisjes- en zou die toch echt bestaan gevoel...
Mijn jongste kroop weg achter mijn rok, de oudste had al wat meer lef en drukte zich met haar ruggetje tegen me aan. Daaaaaaaar komt tie werd er gefluisterd en ja hoor een grote schimmel met daarop Sinterklaas, Piet ernaast met de staf, het grote boek en .... de zak.

Mijn dochters waren er van overtuigd dat Sinterklaas echt bestond.

onbeperkt

Het eerste waar ik me in de vroege ochtend mee bezig houd na een douche is mijn huid, wat cremes zo hier en daar en tot slot nog wat zwart rond de ogen, de lippen bewerk ik sinds kort met een tandenborstel, dat geeft een natuurlijke kleur, zegt Leco Zadelhof! Na dit ritueel, waar ik als het meezit zo'n 20 minuten mee bezig ben, snel ik naar boven (in ons geval). De geur van koffie geroosterd brood en het geluid van de vruchtenpers komt me tegemoet. Zo ook vanmorgen, ik kon gelijk gaan zitten met koffie en het vernieuwde AD ( ik geef ze nog een paar weken een kans)
Terwijl ik van de koffie geniet blader ik de krant door. Wat staat daar........? De opa van Julie, zal ik hem maar noemen, kijkt over mijn schouder en leest "SNELSEX TOP 15 Nu vanaf 9cpm onbeperkt Live genieten!"
Dat is net zoiets als onbeperkt spare-ribs, waarop ik ineens helemaal wakker ben en hem overtroef met wat dacht je van onbeperkt slibtongen, of is het sliptongen?!?!
Zit de wereld raar in elkaar? Dit vraagt de vrouw van de opa van JulieJanne zich af.
En ze wuiven maar en wuiven maar, van elkaar en naar elkaar.

mijn zintuigen

25 jaar woonde en leefde ik in de natuur, er middenin zelfs. Geen huizen, auto's, trams, brommers en ook geen trauma helikopter die af en aan vloog. Mijn huis lag in de duinen, ik leefde met het licht vanuit het Noorden, Oosten, Zuiden en Westen. Heel bewust kozen wij voor de donkere nacht, onze ogen zouden daar aan wennen dus geen lampen op iedere hoek van "het pand". Behalve het licht van de volle maan bij helder weer. Ik hoorde geluiden van de vogels. De ganzen die in een koude novembernacht naar het zuiden trekken, mezen in januari en in de vroege lente de merels. Ik hoorde en luisterde naar de stilte van de herfst en natuurlijk rook ik ook de herfst, soms en op bepaalde plekken al vroeg in augustus. Wat is de herfst een mooi seizoen, het allermooiste dacht ik op die momenten. Tot het moment dat de lente weer aanbrak en ik door het fluitekruid en koolzaad liep en de spannende geur van het voorjaar, het nieuwe begin, opsnoof dan dacht ik, nee dit is het allermooiste. De zwoele zomernachten waarin we niet naar bed gingen om maar naar de sterrenhemel te blijven kijken. De winteravonden met de brandende haard, volle manden met blokken hout van houtstapel. Noord, Oost, Zuid en West. Ik had geen klok nodig om te zien hoe laat het was. Ik zag hoe onze aarde het jaar door draaide. Iedere ochtend viel mijn mond open van verbazing hoe mooi de lucht weer was. Ook mijn liefde voor wasjes aan een lijn werd volledig beantwoord, 2 robuuste groene palen in de grond met daartussen vier strakke lijnen, mijn wasje hing onder een stralend blauwe lucht, bij iedere onderbroek of wat het dan ook zijn mocht die ik ophing had ik contact met alles wat daarboven was. Vanuit het keukenraam zag ik de was wapperen, tegen de boomgaard waar er soms tot diep in de nacht wijn gedronken werd en de verhalen die we elkaar vertelden steeds griezeliger werden. Op een dag hebben we dit paradijs verlaten. En vertrokken we naar de grote stad. De bomen veranderen in huizenhoge gebouwen, vogels zijn er niet behalve de duiven en de eksters, de merels snappen er hier niets van ze beginnen al te zingen voordat het januari is. Ik kan naar de kroegen, en ga lekker eten, zomaar op de fiets weer naar één of ander restaurantje. Ik zie van alles terwijl ik over de bruggen fiets, ik ruik de rivier en zie hoe de lucht boven de Erasmusbrug steeds weer anders is. Ik hoor auto's, brommers, trams en.. de trauma helikopter.
Ik zie veel mensen, mode, hoofddoeken, billen. Als het kan scheur ik ook door rood op mijn fiets! Het is spannend, ik sta middenin het leven. Of toch???
Misschien vandaar wel de naam Populieren.

cursus hoe loop ik achter de kinderwagen

Mijn dochter belde me of ik met haar , de baby en de hond een wandelingetje wilde maken.
Deze kans greep ik natuurlijk met beide handen aan. Ik had dat kleine meisje al 2 dagen niet gezien. Eerlijk gezegd had ik me voorgenomen om maar rustig af te wachten todat de prille moeder zelf zou bellen en ik merkte ook dat het nodig was om mijn eigen leven op te pakken. Het moeder instinct was weer tot een hoog niveau aangewakkerd en ik weet niet of dat nu wel de bedoeling is van het oma-schap.
Gewapend met mijn eigen strijkijzer, dat van haar is zwart geblakerd, gezonde sapjes enz. snelde ik richting mijn dochter die slechts 10 minuten bij mij vandaan woont.
De zon scheen en bovenaan de trap stond zij al ongeduldig te wachten. Ik brak mijn nek over het onderstel van haar trendy super wagen de "Bugaboo", de rollerskates en al wat in de hal aan de kant was geveegd.
We gaan eerst wandelen want straks moet ze weer drinken.
Zo gezegd zo gedaan, met kunst en vliegwerk kreeg ik het onderstel uit het benauwde halletje, ik had natuurlijk niet door dat er een klein wit knopje op handhoogte zit waar ik op moest drukken zodat dat ding niet iedere keer dubbelklapte maar gelukkig stond daar bovenaan die hoge trap ook mijn schoonzoon enigzins ongeduldig aanwijzingen te geven. Tja die skates enzo moeten dan maar een andere plaats krijgen hoorde ik hem zeggen.
Kind in de reiswieg naar beneden, met 2 klikken zat het ding vast. Zo en nu jij erachter zei míjn kind.
Daar liep ik dan achter een bugaboo die naar mijn gevoel er in z'n eentje vandoor wilde, dochter met hond naast me, klein zwart koppie in de wagen, trams, gierende brommers en auto's om ons heen. Nu begon dan het buitenleven voor mijn kleindochter van nog geen 2 weken en ik kon natuurlijk weer mijn ogen niet van haar afhouden. Met een hand, iets naast de wagen lopend, keek ik naar haar hoe zij daar lag met die kleine handjes........... Dat was dus helemaal fout, ik moest er achter en met twee handen sturen, stoer kijken ook nog, ik ben op dit moment heel gehoorzaam en dacht: dit zijn de hormonen, komt allemaal weer goed.
Nadat ik met wagen inclusief baby een winkel uitkwam werd mij gezegd dat ik altijd waar ik ook ben de wagen op de rem moet zetten, ja natuurlijk dat was ik even vergeten maar waar zat die rem ook alweer, vroeger moest ik met mijn voet achter een ijzere stang om dan met gekromde tenen de stang richting wielen te duwen, vooral met teenslippers was dat een handeling die niet zonder slag of stoot ging, alhoewel..., de stang dreunde tegen de twee voorwielen en er was geen beweging meer in het geheel te krijgen. Van de rem af ging makkelijker. Nou daar hebben we bij onze bugaboo helemaal geen last meer van. Als je het knopje maar weet te vinden. Kan ik tenminste gewoon mijn Birkenstocks achter de bugaboo aanhouden!

verliefd

Eindelijk, mijn kleindochter is geboren. Niet dat ik wist dat het een meisje zou worden, het was voor allemaal een verrassing. Daar is dan ineens dat kleine verkreukelde hoopje mens. Ik ben volkomen van slag, doe niets, kijk, staar, denk, verwonder. De wereld heeft een andere kleur gekregen en deze moeder, oma is verliefd, ernstig verliefd zelfs.
Allereerst op mijn dochter, haar kracht en haar schoonheid zoals ze daar zit met haar kindje aan haar borst, of ze drinkt of ze ligt gewoon ontspannen te genieten van haar moeder. Sinds gisteren is daar ook de verliefdheid voor mijn kleindochter bijgekomen. Ik zie dat kleine koppie nu al vijf dagen, gisteren had ze haar oogjes wijd open en hadden we een langdurig oogcontact.
Vanaf dat moment is er een explosie van draaimolens en vlinders in mijn lichaam terhoogte van de plexus solaris, vanuit dat gebied denderen de gevoelens naar de binnenkant van mijn huid en zo straalt al dit gevoel door maarliefst zeven lagen heen naar buiten toe. Ik voel een lach op mijn gezicht en ben heel gelukkig. Vandaag heb ik geen tijd om naar haar toe te gaan, of zal ik toch even....tussendoor? Nee vandaag zie ik haar en haar lieve moeder voor me.
Morgen ga ik weer en misschien neem ik dan wel weer iets van roze mee.
Een wuivend bos van populieren.

De Schrijfster

Baby

Het is vandaag weer wachten.
En om het wachten naar de achtergrond te schuiven heeft Miss Spotgirl mij als aanstaande oma geinspireerd tot het schrijven van een eigen weblog.
Ik ga eerst maar eens een lekkere cappucino maken en dit alles achter de strijkplank wat laten bezinken. Uiteindelijk had ik vandaag ook een soort van nestdrang dus.....die strijk moet af; voordat ik de aardappelen ga schillen, burgelijker kan bijna niet maar soms kan ik wel gelukkig worden van die ontzettend simpele dingen.
Zo heb ik vanmorgen bij de Hema een lijst gekocht en daar een collage van foto's in gemaakt die vrolijk maken.
Om zes uur draadjesvlees met sperziebonen en van zeven tot half tien nog werken in mijn praktijk.
Dit heeft toch wel een Libelle-gehalte. Wie weet.
Populieren (een heel wuivend bos).

Wasjes